Een poosje geleden waren we op een terrasje in de stad Groningen. De zon scheen en overal was het druk. Achter ons zaten een stel jonge meiden. Met grootse dromen voor hun leven. De tafel stond vol met hippe drankjes en de dames hadden het uitstekend naar de zin. Ze waren mooi gepoetst en hoopten gauw ontdekt te worden. Ze bespraken de zin van het leven, en hoe ze zo snel mogelijk beroemd en rijk konden worden. En wat ze daar voor zouden moeten doen en hoe je dat voor elkaar zou kunnen krijgen. Want dán pas zou het leven perfect zijn, en de moeite waard. ‘Want als ik later bekend ben, dán…..’ Het was een interessant gesprek, naar mijn mening     

De dromen in het leven 

Welke dure tassen mooi waren, en welke auto ze dan gingen kopen. “Dan sta ik in de krant en kan iedereen over mij lezen”..

Ja, het was zeer interessant om eens te luisteren naar de toekomst dromen van de mooi uitgedoste jongedames. Iets later viel me iets bijzonders op !

Het viel me op dat het alléén maar over ik, ik, ik, ik en ik en ik ging. Ze luisterden eigen lijk niet eens naar elkaar. Ze waren met 5. Maar er was niemand die naar de dromen van een ander luisterden. Of erop reageerde. Ze spraken met hun 5-en tegen zichzelf. En  eigenlijk zagen ze elkaar niet eens. 

De essentie van het leven ?  

Toen we weer thuis waren, bleef deze ervaring mij lang in mijn gedachten hangen. En ik wist het niet zo goed te plaatsen. Je zou kunnen zeggen ..’Ach, dat waren jongelui. Ze hebben nog niet écht over het leven nagedacht..”.. Maar dat is mij te kort door de bocht. Waarom zouden jongelui niet over hun eigen leven nadenken. 

Zoals jullie allemaal waarschijnlijk wel weten, ben ik een fan van Haemin Sunim. Ik lees graag af-en-toe eens zijn wijze uitspraken.  Er was één uitspraak van hem die mij bij deze vraag hielp. En die goed bij deze ervaring paste. Ik plaats het graag hier. 

Ik denk niet dat het leven iets enorm groots voor mij in petto heeft

De dagelijkse interactie met mensen

vormt de essentie in mijn leven

En dus moet ik de mensen om mij heen

als kostbaarheden behandelen

omdat zij, en niet ikzelf,

de hoofdrolspelers in mijn leven zijn. 

Misschien omdat ik wat ouder ben. Misschien omdat ik het leven op een totáál andere manier beschouw. Misschien omdat je wat meer levenservaring hebt.  Het is mijn doel van iedere dag om één kleine goede daad te doen. Het hoeft maar een spin te zijn die in ons huis is verdwaald. Het hoeft maar een lieveheersbeestje te zijn die in een bak water is gevallen. Of iemand die de rollator niet over de drempel kan krijgen. Simpelweg een glimlach. Een vriendelijke opmerking in het voorbijgaan. Weet je, dit geeft mij een heel goed gevoel. Ja, de mensen om mij heen zijn de hoofdrolspelers in mijn leven. 

Met een hartelijke groet van Tieneke

Boek : “Houden van dingen die niet perfect zijn” van Haemin Sunim (blz 132)