Een poosje geleden waren we op een terrasje in de stad Groningen. De zon scheen en overal was het druk. Achter ons zaten een stel jonge meiden. Met grootse dromen voor hun leven. De tafel stond vol met hippe drankjes en de dames hadden het uitstekend naar de zin. Ze waren mooi gepoetst en hoopten gauw ontdekt te worden. Ze bespraken de zin van het leven, en hoe ze zo snel mogelijk beroemd en rijk konden worden. En wat ze daar voor zouden moeten doen en hoe je dat voor elkaar zou kunnen krijgen. Want dán pas zou het leven perfect zijn, en de moeite waard. ‘Want als ik later bekend ben, dán…..’ Het was een interessant gesprek, naar mijn mening
De dromen in het leven
Welke dure tassen mooi waren, en welke auto ze dan gingen kopen. “Dan sta ik in de krant en kan iedereen over mij lezen”..
Ja, het was zeer interessant om eens te luisteren naar de toekomst dromen van de mooi uitgedoste jongedames. Iets later viel me iets bijzonders op !
Het viel me op dat het alléén maar over ik, ik, ik, ik en ik en ik ging. Ze luisterden eigen lijk niet eens naar elkaar. Ze waren met 5. Maar er was niemand die naar de dromen van een ander luisterden. Of erop reageerde. Ze spraken met hun 5-en tegen zichzelf. En eigenlijk zagen ze elkaar niet eens.