Categorie archief: Koken en recepten

Wilde en eetbare voorjaarsgroenten om zelf te zoeken (met bijzondere recepten)

Standaard

Verse groenten en vers fruit zijn tegenwoordig twaalf maanden per jaar overal te koop. Als het seizoen in het ene land is afgelopen, worden ze geïmporteerd uit een ander land. En als het niet anders is, en de vraag is ernaar, dan desnoods uit Chili of Ergens-anders. Hierdoor leven en eten we niet meer de gewassen van de seizoenen. En, natuurlijk, de korte oogstperiode. Vroeger was dit geheel anders. Na een lange winter zonder verse groenten, en dan de eerste verse groente weer te zien groeien in de lente. Dit was een eerste luxe. Hier vindt u een informatief artikel over de eerste verse voorjaars groenten. 

Wat we  vroeger aten en lekker vonden, bespuiten we nu met vergif om het kwijt te raken. 

verse-asperges-met-daslook

Verse asperges met zelf geplukte daslook

Door de probleemloze aanvoer van allerlei soorten groenten, is het niet meer voor iedereen duidelijk welke soort groente en nu in het seizoen is en welke niet. Verse bladgroenten zijn het hele jaar verkrijgbaar, zelfs in december.

En als er in april verse appels in de winkel liggen, kijken we daar niet van op. En druiven in maart ? We vinden het normaal. Heel vroeger bestond deze luxe niet. Men moest in de wintermaanden tevreden zijn met aangelegde voorraden. Zoals gedroogd vlees, vis en wortelen van planten. Vruchten en kruiden. Als dan eindelijk de lente kwam, snakte men naar vers voedsel. Maar de mogelijkheden waren beperkt.

De bessenstruiken en fruitbomen stonden nog niet eens in bloei. De wortels en knollen, wilde wortelen uien en andere gewassen waren nog te klein voor de oogst. Wilde grassen en peulvruchten hadden nog geen zaad gevormd. Dus de jonge scheuten waren het enige verse groen, in deze tijd van het jaar.

Brandneteltoppen, molsla en andere lekkere groente kun je zelf zoeken. En bereiden. Lekker, gezond en voor niks. Daslook, kraailook, melde, zuring, molsla en brandnetel. En  de schrik van iedere tuinier, zevenblad, is prima eetbaar.

Ja, Vroeger aten we deze groenten, nu bespuiten we ze met zwaar vergif om ze kwijt te raken. De tijden zijn veranderd.

Let wel op :

Pluk alléén op plaatsen waarvan je zeker weet dat er geen honden/vossen overheen geplast/gepoept hebben. Er kunnen in de uitwerpselen ongewenste wormpjes en/of bacteriën in zitten. Zeker in vossenpoep. Was het zeer goed af. Het beste neem je deze groenten uit eigen tuin. Men neemt het beste de jonge scheuten van de brandnetels, die groeien laag.

Wilde brandnetels zijn lekkere groenten

Lees de rest van dit bericht

Over Chinees eten en de geschiedenis van de Nederlandse keuken

Standaard

Dit gaat over Chinees eten en Chinese restaurants in Nederland. En waar al ons eten, door de eeuwen heen, vandaan komt. Ik heb géén zin om over Corona te schrijven. Eventjes genoeg gecorona’d. Dus even iets anders en leuks, met ouderwetse recepten van de afhaal Chinees. En een overzichtje door de eeuwen heen, waar al het eten, in je keukenkastje of diepvries, nou precies vandaan komt. Weet je, in de jaren 50 en 60 hadden de meeste Nederlanders hadden nog nooit een champignon geproefd, laat staan spaghetti of een hamburger. Toen kwamen er de Chinese restaurants, we vonden het indertijd geweldig. Veel eten voor weinig geld. Hier vind je een leuk en informatief artikel over hoe de Chinese restaurants in Nederland kwamen. En hoe, door de eeuwen heen, de Nederlandse keuken tot stand is gekomen. 

Een champignon ? Spaghetti ? Hamburger ? Wat is dat ?

chinees-restaurant

Er is veel veranderd,..

Weet je, in de eerste jaren na de Tweede Wereldoorlog was soberheid de norm. In alles, maar zeker ook in ons eten. Het menu was in de regel te overzien : veel brood, gekookte aardappelen, groente van het seizoen, en vlees alleen voor wie geld óver had.

Uit eten gingen alleen de echte rijken. Het gemiddelde huishouden had maar weinig te besteden en wie wel geld had was in zijn aankopen beperkt door de voedselschaarste, want nog tot begin jaren vijftig stonden veel levensmiddelen nog op de bon.

“De Chinees” heeft het moeilijk

Vorige week reden we even een ‘rondje Groningen’ om een familielid te bezoeken. Het was opvallend hoeveel winkels hier in de dorpjes leeg staan. Echter de trieste aanblik van de, ooit eens, bloeiende en gezellige Chinese Restaurants was opvallend. De scheef gewaaide uithangborden met namen als  “Tong Ah” of “Chinese Muur” of ‘Ping Ping” waren verweerd en kleurloos geworden.

De vroegere parkeerplaatsen stond vol met hoog onkruid en gras.  En de gordijnen, achter de ramen, waren totaal gerafeld en verkleurd.  De donkerrode verf was afgebladderd en de meeste panden waren totaal vervallen. Kapotte deuren en in gegooide ramen, was alles wat er nog van over was.

Terwijl hier vroeger heel veel mensen hun ‘wekelijkse uitje’ naartoe hadden. En zich hierop konden verheugen. Mijn ouders waren echt dól op “de Chinees”. Zoals wij nu een broodje Shoarma halen, haalden mijn ouders vroeger een dubbel grote loempia. Gewoon als iets lekkers, ná de film. In een papieren zak namen ze het mee naar huis. Maar meestal was de loempia dan al opgegeten, onderweg. Het was iets exotisch lekkers.

Nasi Goreng, Bami Goreng, Gado-Gado, Mi-Hoen, Babi Pangan of Babi Ketjap waren bekende gerechten op de menukaart bij de Chinees. Eigenlijk waren dit helemaal geen Chinese gerechten, maar Indonesische gerechten. Maar de heerlijke smaak van het ‘bij gerecht’ Bami Goreng met ham en prei stukjes kan ik me nog goed herinneren. Eigenlijk zijn deze soorten ‘Oosterse keukens’ alle beide in Nederland op één hoop gegooid. Bij de Chinees at je grotendeels Indonesisch.

Ja, dat is helemaal en ook totáál veranderd. Vroeger had de Chinees een exotisch karakter, nu is het er een van ouderwetse oubolligheid.

Eten in een Chinees restaurant was bijzonder en exotisch lekker 

Toen ik vroeger nog als juffie voor groep 3 stond, vond ik het geweldig om de kinderen, onder andere, te leren lezen en schrijven. Dus had ik ooit eens een stapeltje papieren bordjes gekocht, om de kinders hun favoriete eten te laten uitbeelden. Door middel van kleien, tekenen, plakken-en-knippen of wat ze maar leuk vonden. Met als tekst eronder wát het gerecht moest voorstellen. En daarna moesten ze er iets over schrijven.  Die tekst werd er dan keurig onder gehangen, en alles ging naar de tentoonstelling. In de grote hal.

Ik had toen veel boerenkinderen in de klas. Opgevoed met aardappelen en boontjes of bloemkool,  en een gehaktbal. Als traktatie een keertje kip met opgebakken aardappelen en appelmoes. Zo ging dat 35 jaren geleden.

De-eerste-Chinese-restaurants-in-Nederland

De eerste Chinese restaurants in Nederland, een reclame plaatje uit 1962. De tijden waren ánders. 

Iedereen in de klas ging ijverig aan het werk. De zoon van het plaatselijke Chinese restaurant, Siu-Hong,  zat naast de zoon van het grootste boerenbedrijf in de omgeving, Gertienus.  Een hechte vriendschap in kattenkwaad. Siu-Hong en Gertienus. Gertienus had veel tijd nodig om te bedenken wat hij het aller- en allerlekkerst vond.

Opeens wist hij het :  “Doe mij maar een Chineesje !”  riep hij, in zijn plat Gronings dialect, na een lange nadenksessie.

Waarop Siu Hong met een enorme sprong gillend onder mijn bureau ging schuilen.

En Siu-Hong “… Néé, Néé, Néé,… Ik niet. Néé, ik niet !!!!….” riep.

Wat hebben we gegierd van het gelachen.

 

De eerste Chinese restaurants

bami-goreng-bij-de-chinees

Bami Goreng in de jaren ’70, met ham, prei en een béétje ei

De Nederlanders waren vroeger geen mensen die uit eten gingen. Wij werden opgevoed met aardappelen. Nederland is niet beroemd geworden, vanwege zijn lekkere keuken. Hutspot, sudderlapjes, en doorgekookte bloemkool. Daar ben ik, en zijn alle oudere ‘medelanders’ onder ons, mee opgevoed. We kenden ook niet anders.

Vóór de Tweede wereldoorlog zijn er veel mensen uit China regelrecht naar Nederland gekomen. Dit waren de eerste grote groepen Chinezen.  Sommige kwamen voor het volgen van een studie of voor werk. Ze kwamen toen met de grote scheepvaart mee.  Na 1929 ging het slechter met de Nederlandse scheepvaart. En was er geen werk meer.

De Chinezen waren voor de Nederlandse staat echter vreemdelingen. En hadden géén recht op financiële ondersteuning. Het waren rasechte ondernemers. Omdat het hier moeilijk was om werk te vinden, en ze toch érgens van moesten leven, gingen ze de deuren langs met een plat bord om de nek. Met daarop een oosterse  delicatesse. Pinda’s en pindakoekjes. Om te verkopen. “Pinda-pinda-lekka-lekka..”. Het waren zelfgebakken pindakoekjes. Zo is ook de scheldnaam ‘Pinda Chinees’ ontstaan. De verkoop en het ondernemerschap waren een succes. En in deze periode zijn ook de eerste Chinese restaurants geopend.

Lees de rest van dit bericht

Knoflook, van telen tot eten (met veel tips en origineel knoflooksoep recept)

Standaard

De zwavelachtige geur en smaak van knoflook trekt de ene mens aan, een ander vindt het vies. “Over smaak valt niet te twisten’, zegt men wel eens. Maar hoe het ook smaakt, en wat je ervan vindt : knoflook is gezond. De werkzame stof allicine met haar antibiotische eigenschappen, De vele vitamines zoals A, B1 en C en de hormoonstoffen. De enzymen, choline, jodium en de sporen uranium mineralen maken knoflook tot een gezonde knol. Hier vind je een leuk en informatief interessant artikel over knoflook.

Het gebruik van knoflook in de oude en de moderne keuken 

alles-over-knoflook

Knoflook, een veelzijdig knolletje. De ene vindt het stinken, de ander vindt de geur lekker. En er zijn veel verschillende knoflook soorten

Als volksmedicijn en volksvoedsel gaat het gebruik van knoflook ver in de tijd terug. Dit kun je lezen in oude medische handboeken uit Egypte, India, China, Griekenland en Rome.

De oude Egyptenaren gaven het zó, puur, als voedsel aan de slaven, die de piramides bouwden. Knoflook maakte ook deel uit van het dieet van Olympische atleten in het oude Griekenland.

Tijdens de Middeleeuwen hingen mensen het ’s nachts aan hun deur om kwade geesten en vampiers af te weren.

En ’s nachts, als men in de Middeleeuwen op weg was in het donker, droegen men een bol knoflook om hun hals. Om het kwaad af te weren.

Tegenwoordig gebruikt men knoflook vrijwel elke keuken in de wereld, en het is de kenmerkende geur en specerij in de keukens van Mexico, India, Azië, Griekenland en Italië.

  • Knoflook is kenmerkend voor de keuken van de Italianen en gaat in zowat elke hartige schotel. Bekende Italiaanse knoflooksausen ? De pesto’s, die ook basilicum en olijfolie bevatten. En, natuurlijk, ook in de beroemde Italiaanse “Osso Bucco” wordt ruim knoflook gebruikt.
  • De Fransen staan niet bekend om hun knoflook gebruik maar ze hebben drie beroemde knoflooksauzen. “Aioli”, “Pistou” en de “Rouille”.
  • De Grieken genieten van hun “Skordalia” dit is een knoflooksaus gemaakt van amandelen, olijfolie en gedrenkt brood dat wordt geserveerd met koude kabeljauw of als een dip. Of de verse “tzaziki “.
  • In Servië consumeren mensen knoflook als snack met slivovitz (een sterke pruimenbrandewijn). Ze eten het als geheel complete tenen. Knoflook is ook een belangrijk ingrediënt in de populaire bijgerecht “hummus” van het Midden-Oosten. Waaronder ook kikkererwten, olijfolie en pijnboompitten.
  • En laten we Tunesië’s vurige kruiderij “Harissa” niet vergeten. “Cacik” is een Turkse knoflooksaus op basis van yoghurt en olijfolie. De Thaise keuken zit boordevol knoflook, vrijwel geen hartig gerecht is er zonder.
  • En een Indiaas of Mexicaans gerecht zonder knoflook ? Die zijn er niet veel.

Kopen, telen en bewaren van knoflook 

Lees de rest van dit bericht

Hoe kook ik met ovenpannetjes ? (met veel tips en 10 lekkere recepten)

Standaard

Ovenpannetjes zijn grappig om te zien. De manier van bereiden heet “en cocotte” , en is erg leuk om mee te experimenteren. Vooral als je vegetarisch eet, is dit ideaal ! Trouwens, als je niet vegetarisch eet, ook !  Bovendien ziet het er feestelijk uit. Maar er zelf mee experimenteren in de oven is helemaal spannend en leuk. Je kunt ze bijna overal wel krijgen, maar koop ze niet te klein. Daar past te weinig in. Het gemakkelijkst is om er een paar tegelijk in de oven te zetten. Vul ze met wat je lekker vindt. Hier vind je een leuk artikel met gebruiksaanwijzing en recepten voor ovenpannetjes. 

Alles over ovenpannetjes

ovenpannetjes-met-citroen-en-tomaat

Ovenpannetjes zijn gemakkelijk te vullen. Beetje olie erin en de ingrediënten. Even in de oven en klaar !

 

Het makkelijke is dat je gewoon je ingrediënten erin kunt doen, deksel erop en in de oven ! Nooit te vet gebakken en alle vitaminen en mineralen blijven behouden. Omdat ze zo klein zijn, hoef je nooit iets weg te gooien. Zorg er wel voor dat je genoeg vocht gebruikt.

Als basisidee  heeft de “ouderwetse braadpan” vast gediend. Dus begin altijd met een theelepeltje (olijf)olie onder in het pannetje. Kwastje erbij en maak even de bodem en de wanden van het pannetje vet.

Er zijn zo veel leuke dingen mee te bedenken,.

Ovenpannetjes, aanschaf en de eerste keer gebruiken.

Kijk even of het pannetje goed geglazuurd is aan de binnen kant, en of het deksel er goed op past. De meeste van deze pannetjes zijn van glas, of van aardewerk met een dikke glazuurlaag. Thuis even goed afwassen en insmeren met een paar druppeltjes olie. Zeker als er een aardewerk rand in het dekseltje  zit.

En verder,..

  • In de pannetjes kun je echt alles bereiden !  Zowel groente als vlees, gevogelte, wild en vis.
  • Na de maaltijd laat je je pannetje rustig afkoelen en dus niet direct gaan afwassen. Zoals bij het opwarmen, dien je ook bij het afkoelen ervoor te zorgen dat er geen te grote temperatuurschommelingen optreden, wat tot het barsten van het glaswerk  kan leiden.
  • Een geglazuurd ovenpannetje is eenvoudig af te wassen,  Bij moeilijk te verwijderen etensresten kun je het pannetje het beste vullen met warm water en een theelepeltje afwasmiddel toevoegen. Een half uur laten staan. Daarna is het pannetje weer volledig schoon. Hierdoor zullen de resterende etensresten gemakkelijker verwijderd kunnen worden, die kun je er zo uitspoelen. Al is het pannetje ook totaal zwart aan de binnenkant.
  • Als tweede tip:   je kunt  ook soda gebruiken.

Ovenpannetjes, een bijzondere manier van bereiden.

Lees de rest van dit bericht

Hoe bereid en eet je artisjokken ? (Met veel tips-en-trucs)

Standaard

Je ziet ze wel eens liggen, artisjokken. Ze zien er bijzonder uit, maar wat je daar nou mee kunt doen ? Bij de LIDL liggen ze, al gepeld en gesneden. Je kunt er eigenlijk niet zo héél veel mee doen. Omdat de harde buitenblaadjes niet te eten zijn. Die zijn te hard en hebben teveel harde vezels. Toch is het binnenste lekker en zacht. Artisjokken staan hoog op de lijst van gezonde voeding, met een goede uitwerking op ons cholesterol gehalte, onze spijsvertering en op onze lever. Hier vind je een leuk en informatief artikel over het bereiden van artisjokken. 

Waarom zijn artisjokken gezond ? 

artisjok-kopen

Als een artisjok er zó uit ziet, kun je deze gerust kopen

Artisjokken, net als asperges,  mag je nooit snel eten, volgens de etikette. Het wordt als een koninklijke groente beschouwd en moet met aandacht en langzaam gegeten worden. Hoewel de artisjok, sinds de Middeleeuwen, bij de koninklijke hoven en de chique burgerij wel bekend was, was het bij ‘de gewone man’ een zeldzaamheid. Zelfs een 30 jaren geleden kende men het nog niet.

Ook nú nog, weten veel mensen niet wat je er mee kunt doen. En hoe de artisjok te bereiden en te eten.

Laten we eens ermee beginnen om te zien wat artisjokken voor je gezondheid kunnen doen.  Waarom zijn artisjokken gezond ? Veel mensen weten niet meer hoe artisjokken eruit zien en je hoort er eigenlijk niet zoveel meer over. Het is bovendien een groente met een gebruiksaanwijzing. Maar ze zijn heel gezond. Bovendien zijn ze dik, vlezig en leerachtig het lekkerst.

Een artisjok is de eetbare bloemknop van een distel. Deze plant werd al in de Romeinse tijd gegeten. En, ook nog nu, zijn artisjokken in de Mediterrane landen populair. Het zijn vooral deze bittere stoffen die de artisjok zijn goede werking voor onze lever geven. Er zit een stof in, die heet Silymarine, die in verband gebracht wordt met een goede leverwerking. Deze stof vind je ook in distels. Door deze bijzondere stof staat de artisjok hoog op de lijst van gezonde voeding, met een sterke antioxidante kracht.

Nog een gezonde stof uit de artisjok heet ‘cynarine’. Deze stof verbetert ook de werking van de lever en werkt goed op onze spijsvertering en op de verbetering van ons cholesterol gehalte. Alhoewel je er niet zo heel veel van kunt eten, krijg je toch veel gezonde vezels binnen, die weer gunstig weken op een goede darmwerking. Zeker in deze tijden van sterk bewerkte voeding. In Mediterrane landen doet de artisjok het prima op pizza of pasta’s. Maar vaak komen deze dan uit blik. Verse artisjokken zijn wel de beste keuze. Moeders met kleine baby’s kunnen beter géén artisjokken eten, het stopt de melkproductie van de moeder.

In de winkel kies je exemplaren waarvan de blaadjes dicht tegen elkaar liggen en die er fris groen uitzien. Wanneer de schubben uit elkaar staan en van de knop af, dan is de knop te rijp en niet meer eetbaar. De blaadjes moeten dik, vlezig en leerachtig zijn. Dan zijn ze het lekkerst. Ze zijn eetlust opwekkend eet ze dus als appetizer, ze stimuleren lever en gal,  bevorderen de vertering van vetten en verlagen het cholestesterol gehalte in het bloed. 

Let er bij het bewaren op dat een artisjok gevoelig is voor uitdrogen, wikkel hem daarom in een vochtige theedoek. Ikzelf zet de artisjok met een lange steel in een glas water. Eerst snij ik de steel schuin af. Dan steunt die op de bloem. Net als een plant met een steel. Dat blijven ze dagen goed. En bij het bereiden snij ik de steel er pas af.

Artisjokken kopen, en dan ? 

Gisteren waren we bij de Albert Heijn, en daar hadden ze artisjokken te koop. Ik nam er direct een paar mee, omdat we eet-vrienden kregen. Er stond een mevrouw naast mij, ze keek me aan.  En vroeg..”.. wat doe je daar toch in hemelsnaam mee? Hoe maak je dat echt lekker klaar ? ..”..  Want ooit eens had ze die artisjokken gekocht en ze vond ze ronduit .. niet te vreten..”  zei ze.  Ik zei dat ik begreep wat ze bedoelde.

Lees de rest van dit bericht

Hoe maak ik zelf mosterd? Met kurkuma, natuurlijk !

Standaard

In  India werd kurkuma, vroeger, voor heel veel dingen gebruikt. Te veel om op te noemen. Het eten werd meestal verpakt in kurkuma bladeren, dat hield vervelende bacteriën buiten de deur. Want wat moet je beginnen als je géén koelkast hebt, en het zeker 40 graden is ? Nou, dat was kurkuma blad. Ook werd kurkuma veel in het eten gebruikt, vanwege de conserverende werking. Het hield het eten een paar dagen goed. Bovendien zag, en ziet, het eten er nog steeds, prachtig kurkuma-geel gekleurd uit. Kurkuma werd in curry’s gebruikt, in piccalilly en ook in mosterd. Hier vind je een leuk artikel over het zelf maken van mosterd, en over de gele kleur van mosterd. Dat is kurkuma.

Mosterd ?

mosterd-zaad

Mosterd zaad, wit zaad en zwart zaad door elkaar

De ene persoon vindt het héérlijk ! De andere niet, ‘zoveel smaken, zoveel zinnen’, zei men vroeger. Wat is mosterd ? Dat is eigenlijk gewoon een plant ! En de naam van de plant komt van datgene, wat wij ervan kunnen maken. Mosterd ! Nja, niet helemaal. De plant geeft zaadjes : mosterdzaad.

De naam komt óók van het hulpingrediënt. Dat heet most, mosterd betekent dus eigenlijk ‘hete most’ van de zaadjes van de mosterdplant.

Eigenlijk kopen we altijd gewoon een potje mosterd, maar (in vergelijking met zelf maken) is dit erg duur. Zeker als je echt iets bijzonders van jouw mosterd wilt hebben. Zoals mosterd met honing, mosterd met provencaalse kruiden. Mosterd met extra kurkuma. Zo zijn er veel bijzondere soorten mosterd zelf te maken.

Wat is mosterd ?

..”..mosterd is dé specerij van deze eeuw, en is ook big business..”.. zei een Canadees ooit eens. In Amerika en Canada is dit misschien wel zo. Hier in Nederland zijn we méér mayonaise eters. Maar er zijn ook veel mosterd-fans te vinden. Hier zit er ééntje achter haar computer, ik ben gek op mosterd. Vooral op z’n Zuid Limburgs. De Limburgers doen namelijk een flinke schep grove mosterd door de stamppot zuurkool. Echt héérlijk vind ik, als echte Groningse, dat. Goed idee van die Limburgers, moet ik zeggen.

Wist je dat er 2 soorten mosterd planten zijn ?

  1. Van de “Sinapsis Alba” wordt de witte mosterd gemaakt. Het woord Albino komt van Alba en dat betekent ‘wit’.
  2. De zwarte mosterd heet “Brassica Nigra”.

Werkzame en medicinale stoffen van zwarte mosterd plant (Brassica Nigra)

Van de mosterd werd vroeger alléén het rijpe zaad gebruikt. Al enkele eeuwen V. Chr. Werd de zwarte mosterdplant gekweekt door de oude Romeinen. Dus in het oude Rome was de heilzame werking van mosterd al bekend. De belangrijkste, werkzame stof in mosterd heet ‘sinigrine’. En dit zaad werd voor heel veel dingen gebruikt. Zoals een betere doorbloeding van de huid krijgen, en ook werd het ingezet tegen reumatische pijn en tegen jicht en ischias. Meestal werden er mosterdwikkels van gemaakt. Maar die waren soms zó heet, dat je er blaren van kreeg.

Gebruik van mosterd in de keuken

Lees de rest van dit bericht

Alles over pannenkoeken bakken (met veel tips en 10 bijzondere pannenkoek recepten)

Standaard

Pannenkoeken ? Ik ben er gek op. Niet het állergezondste voedsel, maar zó lekker. Pannenkoeken doen mij altijd denken aan mijn kinderjaren. Er bestaan heel veel soorten pannenkoeken, zoals flensjes, galettes, dikke pancakes, chapati’s en de verschillende granen pannenkoeken. De eerste pannenkoeken zijn met de Kruisvaarders, in de 12e Eeuw, mee naar Europa gereisd. En de ‘oer pannenkoek’ komt waarschijnlijk uit Nepal. Het zelf bakken van pannenkoeken is het lekkerst en het leukst.  Toch is het best een kunst om ze in één keer goed te bakken. Het geheim zit vaak in de hitte van de koekenpan. Hier vind je een leuk artikel over het bakken van pannenkoeken, en natuurlijk mét bijzondere recepten. En heel veel tips-en-trucs. 

Pannenkoeken in onze kinderjaren

stapel-vers-gebakken-pannenkoeken

Mmmmm,.. lekker, vers gebakken pannenkoeken, Jammie !

Wat een féést, als je van school thuis kwam, en je moeder had pannenkoeken gebakken. Even later zat je daar, met je vingers en gezicht vol met stroop een verheerlijkt gezichtje en een kogelrond buikje waar geen hapje meer bij kon. Oh, echt eet feest voor kinderen.

Zelf heb ik op school, als juffie,  met de kinderen vaak eens een keer pannenkoeken gebakken. Meestal was de dag, vóór een vakantie begon, de beste dag. De kids mochten zelf het beslag roeren en de extra appeltjes of wat anders, om eróp te doen, uitkiezen.

Ik moet je wel zeggen, dat het stevig dóórbakken was. Met een paar moeders en 5 gasstelletjes werd er flink gebakken. Hoofddoek op, schort voor, en bakken maar ! Dat deden we niet binnen, maar buiten. Kinderfeest !

Tegenwoordig kun je pannenkoeken kant-en-klaar in een plastic pak in de supermarkt kopen. Eigenlijk zijn deze zo zoet en vol droog meel, dat lijkt niet eens op de échte pannenkoek. Ik lust die supermarkt pannenkoeken absoluut niet ! Ze zijn zoet en dik en smaken naar droog meel. Bovendien dansen de conserveringsmiddelen in de verpakking rond.

Nee, dan liever zelf gebakken ! Maar hoe doe je dat ? Dat gaan we eens haarfijn uit de doeken doen. Ik mag mezelf een echte pannenkoek-bak-expert noemen.  Ik klop het af, maar er is me nog nooit ééntje mislukt. Alleen het eerste bakseltje, maar dat hoort zo.

Leuke weetjes over pannenkoeken.

Het recept van de pannenkoek is zó oud, in de oude Steentijd werden er al pannenkoeken gebakken. Niet zoals we die nú kennen, de graansoorten waren anders. We weten niet wie de eerste pannenkoek heeft gebakken. Maar het zal vast een moeder met kinderen zijn geweest. Het oudste beschreven recept is te vinden in een kookboek uit ca 1400 .

Lees de rest van dit bericht