De gebarsten waterkruik is een verhaal over mogelijkheden. Eigenlijk ben ik een echt boekenmens. Ik lees véél en graag. En af en toe kom je tijdens het lezen zo’n klein pareltje van wijsheid tegen. Een verhaal dat blijft hangen en waar je later zomaar weer aan moet denken. Die pareltjes verzamel ik in mijn sketchboekje. Ik schrijf ze op en maak er mijn eigen tekening bij. Dit verhaal over de gebarsten waterkruik is er zo één. Veel leesplezier met dit kleine, maar o zo wijze verhaaltje.

Er was eens…

Er was eens een oudere vrouw die iedere dag water ging halen bij de beek. Over haar schouder droeg ze een stok, met aan ieder uiteinde een grote aardewerken kruik. De ene kruik was perfect. Iedere dag kwam hij keurig helemaal gevuld met water bij het huis aan.

Maar in de andere kruik zat een barst.

Tijdens de lange wandeling van de beek naar huis lekte er steeds een beetje water uit. Tegen de tijd dat de vrouw thuiskwam, was de gebarsten kruik nog maar halfvol.

Dag in, dag uit gebeurde hetzelfde. Twee jaar lang.

De perfecte kruik was trots. Hij deed immers precies waarvoor hij gemaakt was. Maar de gebarsten kruik schaamde zich.

Op een dag, bij de beek, hield hij het niet langer uit. “Ik schaam me,” zei hij tegen de oude vrouw. “Door die barst in mijn zij verlies ik onderweg steeds water. Ik kan maar de helft doen van wat ik eigenlijk zou moeten doen.”

De vrouw glimlachte. “Is het je weleens opgevallen dat er aan jouw kant van het pad allemaal bloemen groeien? En aan de andere kant bijna niet?”

De kruik had daar eigenlijk nooit zo over nagedacht.

“Ik heb altijd geweten van jouw barst,” zei de vrouw. “Daarom heb ik lang geleden bloemzaadjes gezaaid aan jouw kant van het pad. Iedere dag, wanneer we naar huis lopen, geef jij die bloemen water.”

“Al die tijd heb ik de bloemen kunnen plukken en ermee mijn tafel kunnen versieren.”

En toen zei ze: “Als jij niet precies was geweest zoals je bent, hadden die bloemen daar nooit gestaan.”

► Auteur is onbekend – naverteld

Die gebarsten kruik bleef bij me, en toen,..

Ik werd erg geraakt door dit kleine verhaal. Misschien omdat ik er iets van mezelf in herkende. Al vele jaren schrijf ik met ontzettend veel liefde en toewijding aan deze blog. En toen kwam er op een gegeven moment een grote update van Google en AI.

Van het ene op het andere moment zakte het aantal bezoekers enorm.

Au… Dat deed pijn.

Want natuurlijk wist ik best dat bezoekersaantallen maar cijfers zijn. Maar als je jarenlang met hart en ziel aan iets werkt en ineens ziet dat driekwart van je bezoekers verdwijnt, dan doet dat toch iets met je.

Totdat ik een berichtje kreeg. Gewoon een paar lieve regels van een lezeres die schreef dat ze zich iedere week verheugde op mijn nieuwe artikel. Meer niet. Maar precies die paar regels veranderden iets.

Voor wie schrijf ik eigenlijk?

Ik realiseerde me ineens: Ik schrijf helemaal niet voor Google of AI.

Ik schrijf voor jullie allemaal. Voor de mensen die hier komen lezen omdat ze nieuwsgierig zijn. Omdat ze iets willen leren. Een recept zoeken. Geïnteresseerd zijn in voeding. Of gewoon even een fijn verhaal willen lezen. Misschien zijn het er minder dan vroeger.

Maar zijn ze daarom minder belangrijk? Integendeel. En ineens moest ik weer denken aan die gebarsten waterkruik. Die kruik keek alleen maar naar het water dat hij onderweg verloor. Hij had helemaal niet gezien welke bloemen er dankzij hem waren gaan groeien.

Wat een heerlijk inzicht. Soms kijken we zó naar wat niet lukt, wat minder is geworden of wat we verloren hebben, dat we vergeten om eens achterom te kijken naar wat er onderweg misschien wél is gaan bloeien.

Daarom blijf ik schrijven. Over voeding en kruiden. Over Ayurveda. Over lekkere kleine recepten en bijzondere weetjes. Maar óók over de dingen waar een mens soms gewoon even blij van wordt. En af en toe over zo’n klein pareltje van wijsheid. Want misschien leest precies die ene persoon het die het op dat moment nodig heeft. Net zoals ik dat ene kleine berichtje van mijn lezeres precies op het goede moment nodig had.

Lieve mevrouw, dank u wel. U had waarschijnlijk geen idee wat die paar regels met mij zouden doen. Maar soms heeft een klein beetje water maar één bloem nodig om iets moois te laten groeien. ♥

Met een hartelijke groet van Tieneke en voor jullie allemaal een fijne zondag gewenst. En zoek je uitstekende kurkuma ? Naar onze mening hebben ze bij de kurkumaspecialist ♥