De gebarsten waterkruik is een verhaal over mogelijkheden. Eigenlijk ben ik een echt boekenmens. Ik lees véél en graag. En af en toe kom je tijdens het lezen zo’n klein pareltje van wijsheid tegen. Een verhaal dat blijft hangen en waar je later zomaar weer aan moet denken. Die pareltjes verzamel ik in mijn sketchboekje. Ik schrijf ze op en maak er mijn eigen tekening bij. Dit verhaal over de gebarsten waterkruik is er zo één. Veel leesplezier met dit kleine, maar o zo wijze verhaaltje.
Er was eens…
Er was eens een oudere vrouw die iedere dag water ging halen bij de beek. Over haar schouder droeg ze een stok, met aan ieder uiteinde een grote aardewerken kruik. De ene kruik was perfect. Iedere dag kwam hij keurig helemaal gevuld met water bij het huis aan.
Maar in de andere kruik zat een barst.
Tijdens de lange wandeling van de beek naar huis lekte er steeds een beetje water uit. Tegen de tijd dat de vrouw thuiskwam, was de gebarsten kruik nog maar halfvol.
Dag in, dag uit gebeurde hetzelfde. Twee jaar lang.
De perfecte kruik was trots. Hij deed immers precies waarvoor hij gemaakt was. Maar de gebarsten kruik schaamde zich.
Op een dag, bij de beek, hield hij het niet langer uit. “Ik schaam me,” zei hij tegen de oude vrouw. “Door die barst in mijn zij verlies ik onderweg steeds water. Ik kan maar de helft doen van wat ik eigenlijk zou moeten doen.”
De vrouw glimlachte. “Is het je weleens opgevallen dat er aan jouw kant van het pad allemaal bloemen groeien? En aan de andere kant bijna niet?”
De kruik had daar eigenlijk nooit zo over nagedacht.
“Ik heb altijd geweten van jouw barst,” zei de vrouw. “Daarom heb ik lang geleden bloemzaadjes gezaaid aan jouw kant van het pad. Iedere dag, wanneer we naar huis lopen, geef jij die bloemen water.”
“Al die tijd heb ik de bloemen kunnen plukken en ermee mijn tafel kunnen versieren.”
En toen zei ze: “Als jij niet precies was geweest zoals je bent, hadden die bloemen daar nooit gestaan.”
► Auteur is onbekend – naverteld